Cancor,
g. m.
(od třepenj, a dranj,
q.
tandor: t.
enim et
d.
sunt mutabiles in
c. geſt hadr na ſſatech wiſycý, capart) má płno cancorů na ſſatech. na cancory koſſiłi mu roztrhałi.
etc.
Cancorowitý,
adj.
(płno cancorů magicý)
Cancora,
g. m. lacer homo, ein zerriſſener Mann, idem
cancorowitý.