<<

Seznam kořenných hesel A B C Č D E F G Ch H I K L N O P Q R Ř S Sſ T V W Y Z Ž

>>

Tłachám – Tłapám

• Tłachám, -ał, -ati. Sing. Imp. act. â tłaſk, et chápám, q. tłachpám (gazýkem tłaſkám, t. nevžitečného něco, leda ſe młuwiło, młuwjm, žwu, zwatłám,) inutiliter loqui, blatrare, garrire, Vnnützige Rede Thuen, plaudern, klappern, schwätzen. co pak tłacháſs?
• Tłacháwám. Freq.
• VI/574 Tłachánj, nom. part.
• Tłachanice, g. f. (žwanice, nepotřebné, nevžitečné, daremnj řeči) inutilis sermo, Vnnützige Red.
• Tłachawý, (žwawý) adj.
• Tłachawě, adu. Tłachawoſt, Subst.
• darmotłach, g. m. darmotłáſſek, dim. (kdo daremné wěcy młuwj, tłampač, žwáč,) gerro, nugator, garrulus, Plauderer.
• Tłachač, g. m. idem.
• Tłachačka, g. f. de fœmina dicitur.
• Tłach, g. m. idem tłachánj. ¤ Adag. Vmj on tłachem děłati, t. tłachati, młuwiti.
• Tłachy-machy, plur. g. m. (tłampy, žwampy) idem quod Tłachanice. Adag. tłachy machy, zač babo twaroh. VI/575 (když kdo něčeho protłachati neVmj.) sedłſký tłachy machy, (řikagj, sedłſký záſełky) rusticana Sponsalia, Bauren υerſprechnuſſ.
• Tłachna, g. f. (tłachacý, žwawá, tłampawá huba) os garrulum, Schwatzhafftiges Maul.
• Tłachma, g. f. moderno tempore, tłama, (huba, hrubá vſta) magnum os, Groſſ Maul. Item bucca, hohlbacken.
• Tłamatý, adj. hubatý; bucco, buccosus. Pfausbacken. ¤ Tłamatoſt, Subst.
• Tłamač, et tłamáč. g. m. idem Tłamatý.
• Tłampy žwampy, plur. g. m. (tłachanice, žwanice) ¤ Adag. tłampy žwampy, zač babo twaroh, (když kdo něčeho protłampati neVmj.)
• VI/576 Tłamatjm, -ěł, -ěti. Sing. Imp. Inch. (wełkau tłamu, (hubu) doſtáwám.) magnum os acquirere, groſſes Maul bekommen. ¤ Perfectum eius est Ztłamatěti. hrozně ztłamatěł.

  Tłampám, uel Tłampi.

• Tłampám, -ał, -ati. Sing. Imp. act. ( â tłama, geſt neVměle młuwiti, gakoby płnau hubu něčeho měł) sæpe loco tłachám, žwu, nam hæc tria non multùm ab inuicem differunt. Item tłampám, Significat etiam. (obſſjrně hrubě, a bezpotřebně młuwiti) fusè loqui, weitleüfftig reden.
• Tłampáwám, Freq.
• Tłampárna, g. f. (rozmłauwárna) collocutorium, SchwätzStuben. ¤ Accipitur tamen etiam loco tłama (protože VI/577 w tłaměřeč neVžitečná, a daremnj ſe tłampá) ut má on hodnau tłampárnu, (t. tłamu)
• Tłampawý, (tłachawý, žwawý) adj. Tłampawě, adu. Tłampawoſt. Subst.
• Tłampač, tłampał. g. m. idem tłampawý, žwawý.
• Tłampánj, n. part. na tłampánj, a tłachánj ge ho doſti, ale na djło nic. Composita ex tłachám, et tłampám, fiunt perfecta. ¤ Præsens Imperfectum, et alia imp. tempora, formant ex Frequentatiuo. ¤ ut přitłacháwám, přitłampáwám etc. Et quia hæc duo uerba, ut dixi non multùm in Significatu differunt, et aliâ linguâ, unum sicut alterum explicatur, et circumscribitur, ideo VI/578 ea hîc coniungo, et simul pono
• dotłachati, dotłampati, (dožwati, tłachawau, tłampawau řeč domłuwiti) Sermonem inutilem finire. der υergeblichen Reden ein Ende machen. Gižby mohł gednau dotłampati. Brzoli pak dotłampáſs, l. dotłampeſs. quia dicitur etiam Secundum regulam, tłampi, et declinatur præsens sicut 3 tia Declinatio.
• dotłampati ſe, dotłachati ſe, (domłuwiti ſe, ſkrz tłampánj, tłachánj doſtali.) ut nėčeho ſe ty dotłampaſs. tak dłauho tłampał, až ſe ſſáſſe dotłampał.
• Natłampati, natłachati, (mnoho daremně namłuwiti) multùm inutiliter loqui, υiel υergeblich reden. VI/579 Přigdeli, natłampá, (natłachá) nám toho doſti. Natłampał toho doſti. (t. namłuwił.)
• Natłampati ſe, idem. doſti ſe natłampał. mohł ſe natłampati, natłachati.
• Odtłampati, odtłachati. (přeſtat tłampati, tłachati.) ceſsare inutiliter loqui, aufhören zu reden. Giž odtłampał.
• Potłampati, potłachati. (pořád tłampati, tłachati) Item drobet tłampati. ut potłampá (potłachá) nechá tak. Solet tamen addi particula, drobet, trochu etc. ut potłampá drobet, vmłkne.
• Potłampáwati, potłacháwati, (pomału tłampati.) on bude tak dłauho potłampáwati, až dotłampá, anebo něco přetłampá.
• VI/580 Přetłampati, přetłachati. Significat 1 mo tłampánjm, t. tłachánjm přemocy. ut newjm, kdo by z njch koho přetłampał. 2 do (něco tłampánjm, l. tłachánjm přemłuwiti) loquendo offendere. ¤ ut něco on muſył přetłampati.
• Přitłampati, přitłachati, přitłampáwati, přitłacháwati, (geſſtě wjce tłampati) tento doſti tłampe, a onen mu geſſtě přitłampáwá.
• Protłampati, protłachati, (žwawě, tłampawě, tłachawě promłuwiti, propowědjti) tłampeg tak, abys potom něco neprotłampał. takto (ſyce) vmj tłampati, a když potřeba, ani ſłowa nemůže protłampati, (prožwati.) VI/581 Aliquando idem quod wytłampati in 2 da Significatione (wyzwoniti.)
• Roztłampati, roztłachati. (ſem tam tłampanjm, aneb tłachánjm něco razhłáſyti) co on wj, toho nezamlčj, ale ſem tam roztłampá.
• Roztłampati ſe, roztłachati ſe (dotłampánj, tłachánj ſe dáti) když on ſe roztłampá, newj kdy přeſtat. Roztłampáli ſe, nebude konce etc.
• Wytłampati, wytłachati. tłampanjm, (tłachánjm) něco wymłuwiti, (doſtati, vhoniti.) Cum Accuſ. rei, et præp. na, uel od. ut wytłampał na něm (od něho deſet złatych. t. wymłuwił.) Cum Dat. personæ, et cum Acus. rei. VI/582 Item cum præp. na. Significat (ſkrz tłampánj doſtati.) ut Wytłampał sobě deſet złatych. wytłampał sobě nowý ſſaty, l. wytłampał, (wytłachał) ſobě na nowé ſſaty etc. Item (wyzwoniti, wyklewetati, wybleknauti, powėdjti, rozneſti, rozhłáſyti) propalare suo garrulo sermone, offenbahren, ausſchwatzen. Onť ge to wytłampał. etc.
• Zatłampati, zatłachati, (tłampánjm, tłachánjm zamłuwiti.) giž to zatłampał, ô čem prw było rozmłauwánj.
• Tłamočjm.
• Tłamočjm, moderno tempore tłumočjm, l. tułmačjm. -ił, -iti. Sing. VI/583 Imp. Act. (Od někoho gazýkem gemu neznámým młuwjm, wykłádám.) Interpretari, dollmetſchen. Nota, Germani uicini Dalmatis, dicebant υerdolmatſchen. hoc est (předałmačiti, t. na dałmatſko, neb na słowanſko přełožiti) in linguam Dalmaticam transferre, è contra Dalmatæ dicebant přeněmčiti, υerdeütſchen. in linguam Germanicam transferre. Hodie tamen Germani illo uerbo υerdalmatſchen utuntur generaliter pro translatione cuiuscunq linguæ.
• Tłumočjwám, Freq.
• Tłumočenj, tułmačenj, nom. part.
• Tłumočiteł, Tłumač, tułmač. g. m. (takowý řečnjk, wykładač) Interpres, VI/584 Dolmetſcher.
• Tłumočnjk, aneb raděgi tłamočnjk, Tłumočił, g. m. idem Tłumočiteł. Item tłumočnjk, uocatur etiam (dohazowač, protože take od giného młuwj.)
• Tłumočnjcſký, tułmačnjcſký, adj.
• Tłumočnjcſky, po tłumočnjcſku, adu. Sic tułmačnjcſky, po tułmačnjcſku, adu.
• Tłumočnjcſtwj, tułmačnjcſtwj. (tłumočnjcſký obchod.) Composita ex tłumočjm sunt perfecta.
• dotłumočiti, (dokanał tłumočiti) giž dotłumočił.
• Natłumočiti ſe. giž ſe doſti natłumočił.
• Odtłumočiti (přeſtat tłumočiti)
• Potłumočiti, (tłumočnjcſtwj prowo VI/585 zowati) interpretem agere, dolmetſcher abgeben.
• Přetułmočiti, (něco tułmočenjm přemłuwiti.)
• Protułmočiti, (tułmočenjm něco ztratiti.)
• Wytułmačiti, Contr. protułmačiti.

• Tłápa, u. ſſłap.

• Tłapám, tłapati. Et reliqua Composita u. ſſłap.

<<

Seznam kořenných hesel A B C Č D E F G Ch H I K L N O P Q R Ř S Sſ T V W Y Z Ž

>>