Wemeno,
g. m. Gen.
wemena,
et
wemene,
VII/155dicitur etiam
wýmě,
g. n. Gen.
wémene, (od wymjnánj, neb wynjmánj, t. mléka) howadſké cecky,
ubera, Eüter des Viechs.
Wemýnko,
weménko,
dim.
Wemenatý,
magna ubera habens, Groſſeüterig.
Wemenatjm,
wemenjm, ěł, ěti.
Sing. Imp. Inchoat. Perfectum eius est
Zwemenatjm,
fut.
Zwemenatěł,
Præt.
zwemenatěti,
Inf.
začjnám hrubý wemeno mjti; wemenjm, wemena nabýwám,
incipio habere magna ubera, Ich fange an groſſe Eüter zu haben.De muliere dicitur
Prſnatjm.